Á áttunda áratug síðustu aldar, sem sumir kjósa að kalla seventís-tímabilið, var gríðarleg þjóðfélagsleg ólga í Evrópu. Olíukreppa hleypti efnahagsmálum í bál og brand, hryðjuverkahópar blómstruðu og Leeds United komst í úrslit Evrópukeppni bikarhafa í fótbolta. Síðastliðið sunnudagskvöld sýndi sjónvarp allra landsmanna ágæta svipmynd af þessum tíma, Der Baader Meinhof Komplex, en sú mynd fjallar um vestur-þýsku hryðjuverkasamtökin Rauðu herdeildina (Rote Armee Fraktion), sem sumir kölluðu Baader-Meinhof hópinn.
Ef ég má nota klisju sem fer vonandi hringinn þá greip þessi mynd mig heljartökum. Sagan hefst kringum stúdentamótmælin 1968 og færir áhorfandann strax inn í andrúmsloft andstæðna. Annars vegar eru hin ráðandi öfl sem steypa fólk í sama mótið, viðhalda misskiptingu og kúgun og senda unga menn yfir hálfan hnöttinn í árásarstríð. Hins vegar eru hugdjörf ungmenni sem sjá á endanum enga leið aðra en vopnaða baráttu til að fylgja sannfæringu sinni um réttlátt þjóðfélag.
Eða kannski ekki svo hugdjörf. Andreas Baader birtist hér ekki sem hugmyndafræðingur heldur sem ábyrgðarlaus frekjuhundur. Gudrun Ensslin er eins og hippadrottning sem breytist í ofbeldisfól. Eftir stendur tvíburamóðirin og blaðamaðurinn Ulrike Meinhof, sem yfirgaf fjölskyldu sína en uppskar beisklegan aldurtila í Stammheim-fangelsinu, hvort sem það var fyrir eigin hendi eða annarra.
Góðar myndir um sögulega atburði eru eins og harmleikir sem vekja áhorfendur til umhugsunar um rétt og rangt. Meira að segja aðstandendur fórnarlamba Rauðu herdeildarinnar eru ósammála um sjónarhorn Der Baader Meinhof Komplex. Einn segir hana sýna blóðþyrsta morðingja, annar er reiður yfir rokkstjörnuímynd hryðjuverkamanna. Þá er takmarkinu náð.
