Maður 1 á vínveitingastað (afar skýrmæltur): „Heyrðu, maður. Ég þori að veðja að ég get skverað þessa dömu þarna á barnum.“
Maður 2 á vínveitingastað (einnig afar skýrmæltur): „Nú, jæja? Þorirðu kannski að veðja þúsara?“
Maður 1 á vínveitingastað: „Gott og vel.“
Einhvern veginn þannig, með samræðum sem minntu á hádegisleikrit, hófst annar kaflinn í sögu íslenskrar kvikmyndagerðar. Ekki þótti lengur sæmandi kvikmyndaþjóð á uppleið að bjóða upp á afdali, haglabyssur, blóðskömm og hestaskít. Landinn var löngu fluttur úr fjósinu á mölina og loksins skyldi bíóið endurspegla það.
Í stað alltumlykjandi hallæris birtist nýi tíminn þannig einkennilega skýrmæltur. Vandinn var bara sá að ein klisja tók við af annarri. Einbeittur ljótleikinn vék fyrir enn einbeittari tilgerðarkúlheitum. Þess vegna höfum við í nær tvo áratugi búið við þrúgandi offramboð kvikmynda sem fjalla um fulla og dópaða Reykvíkinga á þrítugsaldri að eðla sig, gjarnan slettandi fúkyrðum á ensku eins og til að breiða yfir leiklistarmenntun túlkendanna. Mig grunar að ráðamenn í ferðaþjónustu hafi haft hönd í bagga, ef svo sveitalega má að orði komast, því nafn höfuðborgarinnar okkar eitursvölu og jafnvel póstnúmer hennar hafa verið óheyrilega vinsæl í titlum bíómynda. Myndirnar hafa síðan oft verið eins og ferðabæklingar á hvítu tjaldi, þar sem menn sveima frá grúví sukki niðri í bæ út á strönd sér til hressingar, birtast í Kolaportinu og eru fyrr en varir sofnaðir værum blundi uppi á jökli. Þessi bylgja sem enn stendur yfir náði hápunkti í Fóstbræðraþættinum „Íslensk bíómynd“, sem allir ættu að sjá með einhverjum ráðum. Ríkisútvarpinu þakka ég kærlega fyrir að sýna hinar myndirnar til að gæta samhengis.
