Fyrir skemmstu sýndi Ríkisútvarpið heimildarmynd um ferð Fjölnis Bragasonar og félaga til Færeyja og til baka. Efniviðurinn var allur í töffaralegri kantinum; tattú, þungarokk, leður og mótorhjól vikurnar í kringum hina fornu gleði Ólafsvöku.
Fyrst var samt að komast á staðinn, en siglt var með Norrænu frá Seyðisfirði. Sá hluti myndarinnar var afspyrnu leiðinlegur, enda virtist Fjölnir einkennilega stressaður og talaði í klipptum svalheitum um ekki neitt. Kannski var hann bara sjóveikur. Áfram hélt myndin með döprum og innihaldslitlum atriðum, þar sem lægst bar samræður um topplausa stúlku á dagatali sem voru eitthvað á þessa leið (þýtt úr ensku): „Er þetta konan þín?” -„Nei, en ég vildi að hún væri það!” Jæja, hvað veit ég, kannski var þetta bara hnyttið.
Síðan fór Fjölnir að elda pasta. Ekki skal ég amast við því en ekki var það heldur grípandi myndefni. Ég var kominn ansi nálægt því að finna mér annað að gera þegar næsta atriði snerist um kaup á sænsku mjólkursúkkulaði úti í kjörbúð en þá snerist allt til betri vegar. Við kynntumst bílasmið í Þórshöfn og rúntuðum með Fjölni og samstarfsfólki hans um eyjarnar frændfólks okkar fögru. Og viti menn, þá komst myndin að eigin kjarna.
Við kynntumst vinnu og list fólksins sem flúrar og gatar; menntaðra myndlistarmanna og sjúkraliða. Við sáum húðflúr sem jafnvel ferkantaða skrifstofublókin ég, gjörsamlega óflúraður og áhugasnauður um allt slíkt, samþykkti fúslega að væru frábær listaverk og búkprýði. Við sáum verkfærin og handbragðið og allt í einu rifjaðist upp gamall sannleikur. Ef fagfólk miðlar þekkingu sinni af áhuga og í einlægni verður útkoman alltaf áhugaverð. Þetta skildi ég fyrst þegar ég ánetjaðist sendingum frá fimleikum kvenna á Ólympíuleikunum í Seúl 1988 en það er allt önnur saga og minna rokkuð en sagan af Fjölni í Flúreyjatúrnum.
