Þvílík og önnur eins uppskrift að sjónvarpsþætti. Tveir illa teiknaðir kvartvitar á táningsaldri sitja fyrir framan sjónvarpið og röfla um tónlistarmyndbönd, flissandi og gjammandi á víxl. Stundum mæta þeir í skólann, með engum árangri. Stundum mæta þeir í vinnuna, á hamborgarastað, og gera ekkert af viti þar heldur. Stundum plaga þeir nágranna sína með ósiðlegum uppátækjum. Aðallega sitja þeir þó við imbann.
Sennilega er vonlaust að útskýra menningarlegt gildi þáttanna um Beavis og Butt-head fyrir vantrúuðum. Oftar en ekki hafa þeir hlotið þann dóm að þeir séu barnalegir. Vissulega er það rétt að stundum voru yfirlýsingar þeirra félaga ekki efnismeiri en fyrirsögn þessa pistils. Ósjaldan rataðist þeim hins vegar satt orð á munn, eins og þegar Beavis, í hlutverki hliðarsjálfsins Hins mikla Cornholio, mælti: „Enginn fær flúið eigin rass.” Stundum voru pælingar þeirra jafnvel á borð við gátur zen-meistara, eins og þegar þeir sáu leiðinlega indíhljómsveit spila í skógarrjóðri og veltu vöngum á þessa leið: „Pældíðí, ef þau væru að spila, í skóginum, og tré dytti á þau, af því þau eru glötuð?”
Málsvörn Beavis og Butt-head er í rauninni áþekk seigustu og bestu afsökun listanna gagnvart ásökunum um smekkleysi og innihaldsleysi; þeir eru spegill samtímans. Á fyrri hluta níunda áratugar síðustu aldar fræddu þættirnir okkur um að nóg var í landi hamborgaranna af vitgrönnum lúðum á táningsaldri. Sömuleiðis veittu þeir innsýn í tónlistarsmekk þess þjóðfélagshóps, en upplýsinga af því tagi er einnig þörf nú. Þess vegna, en þó ekki aðeins þess vegna, verður ánægjulegt að sjá Beavis og Butt-head snúa aftur á MTV í sumar og fella dóm yfir Justin Bieber.
