Íslenska þjóðin hefur í aldanna rás unnið ýmsa sigra sem hún hefur skilgreint sig út frá. Á miðöldum fann Leifur heppni Vínland og Snorri Sturluson og nú óþekktir jöfrar rituðu ódauðleg verk á skinn. Íslendingar voru þá þjóð bókhneigðra víkinga. Kannski hefur sú ímynd enst jafn vel og raun ber vitni vegna þess að lengi vel á eftir gerðu Íslendingar fátt sem vert er til frásagnar, annað en að lifa af í harðbýlu landi gegnum plágur og óáran. Menningarlíf tók kipp á nítjándu öld í kjölfar rómantísku bylgjunnar í Evrópu en vart verður sagt að íslenska þjóðin sem slík hafi verið Fjölnismenn.
Svo kreistum við einhvern veginn fram sjálfstæði á fyrri hluta síðustu aldar og urðum sjálfstæð þjóð. Á seinni hluta aldarinnar unnum við Þorskastríðið með klippum og harðfylgi. Síðan höfum við litið á okkur sem mikla fiskveiðiþjóð. Á níunda áratugnum fékk hópegóið enn væna innspýtingu þegar íslenskir karlar voru þeir sterkustu í heimi og íslenskar konur þær fegurstu. Krafta- og fegurðarsamkeppnir hafa dottið úr tísku síðan þá en hver veit nema margur landinn baði sig enn í frægðarljóma Jóns Páls heitins og/eða Lindu Pé.
Ein lífseigasta skilgreiningin á íslensku þjóðinni er að við séum kristin þjóð. Hún byggir á þúsund ára gömlum merg; ákvörðun heiðingjans Þorgeirs Ljósvetningagoða um að lúffa fyrir hinum nýju trúarbrögðum sem boðuð voru með stuðningi Ólafs Tryggvasonar Noregskonungs. Lengi vel var hver Íslendingur kristinn samkvæmt skilgreiningu en nokkuð hefur þó verið deilt hin síðustu ár um réttmæti þessarar skilgreiningar. Nú skilgreinir handboltinn okkur, þessi lúterska íþrótt þar sem vinnusemi er í hávegum á kostnað fínheita. Hann fær enginn flúið þessa dagana og telja margir það stjórnarskrárbundna skyldu ríkisins að færa þjóðinni hvern einasta leik landsliðsins, „Strákanna okkar“, í beinni sjónvarpsútsendingu. Kannski er því kominn tími á málamiðlun. Íslendingar eru kristin handboltaþjóð.
