Ég lít ekki á mig sem hinn dæmigerða staðlaða Íslending. Ég trúi ekki á álfa. Ég borða ekki svið. Mér finnst Bæjarins bestu ekki með merkilegustu veitingahúsum heimsins. Ég hef hvorki sent frá mér skáldsögu né ljóðabók. Ég þekki ekkert verslunarfólk í Dublin eða Glasgow með nafni. Ég hef aldrei beðið kúbanska götutónlistarmenn um að spila Undir bláhimni. Ég keyri ekki um á stökkbreyttum torfærubíl. Ég hef örsjaldan drukkið íslenskt brennivín. Reyndar finnst mér harðfiskur mjög góður. Pönnukökur með sykri og rjóma líka. Ég hef hlustað á eina plötu með Sigur Rós og tvær með Björk. Ég kann textann við þjóðsönginn, svona að mestu. Ekki fer ég samt að syngja hann. Ég er bara norðurevrópsk skrifstofublók.
Kannski er þetta skýringin á óþoli mínu gagnvart sérstakri tegund auglýsinga, þar sem útlendingar eru fengnir til að lýsa því hvað Íslendingar séu svakalega einstakir og æðislegir. Til dæmis þessari með Japananum sem segist elska Ísland og Íslendinga, en þeir séu samt alveg klikkaðir! Mér finnst það líka ósennilegt að barþjónar og dyraverðir um Bretlandseyjar þverar og endilangar skeggræði lundarfar og siði íslenskra gesta í þaula, hvað þá að þeir hafi aldrei vitað jafn ofsafengna áhugamenn um fótbolta. Samt ekki jafn ósennilegt og að bissnessjöfrar á Manhattan veggfóðri skrifstofur sínar með risastórum myndum af Jökulsárlóni.
Kannski trúum við því í alvöru að heimurinn sé agndofa yfir sérstöðu okkar, en ég vona ekki. Við höfum gott af því að leggja til hliðar gamla „How do you like Iceland“ komplexinn og ég er með tillögu þar að lútandi. Spyrjum okkur alltaf: „Virkar þetta í Færeyjum?“ Ef það virkar ekki í Færeyjum virkar það ekki hérna. Á Íslandi búa 320 þúsund manns, í Færeyjum 50 þúsund. Sömu lögmál gilda. Hefði fréttastofan NFS gengið í Færeyjum? Nei. Er grundvöllur fyrir kauphöll í Færeyjum? Tjah. En auglýsingum um sérstöðu lands og þjóðar sem heimurinn allur er upptekinn af? Alveg örugglega ekki. Málið dautt.
