Sælir, lesendur góðir. Mig langar til að segja ykkur frá mynd sem ég sá í sjónvarpinu á laugardagskvöldið. Þannig var mál með vexti að við konan vorum nýbúin að svæfa börnin eftir langan dag í flensu og langaði að slaka vel á fyrir framan imbann. Eins og venjulega vorum við ekkert að fletta dagskrárblöðum heldur skrolluðum vongóð á milli rása. Örlögin höguðu því þannig að við staðnæmdumst á Stöð 2 Bíó, enda var klukkan nýslegin átta, eða svo gott sem.
Þar var nýhafin bandaríska myndin Idiocracy, hugarfóstur Mike Judge sem gat sér frægð á árum áður fyrir Bakkabræðurna Beavis & Butt-head sem birtust okkur á MTV. Í myndinni lenda Meðal-Jón og Meðal-Jóna í því að vera fyrir slysni fryst í 500 ár og vakna í framtíðinni, árið 2505. Í slíkum vísindaskáldskap er venjan að mannfólkið sé orðið andleg ofurmenni og tæknin komin á himinhátt stig. Ekki í Idiocracy. Þar birtist heimur sem er afleiðing þess að blábjánar og vitleysingar hafa fjölgað sér eins og einfrumungar meðan fólk yfir meðalgreind heldur að sér höndum og genum af áhyggjum yfir hverfulleika heimsins.
Í framtíðinni kann enginn neitt. Hver fermetri er fullur af drasli, akrar eru vökvaðir með orkudrykkjum og vinsælasti sjónvarpsþátturinn heitir „Ái! Pungurinn á mér!“ Göfugleiki starfsstétta hefur látið á sjá; saksóknari færir þau rök fyrir sekt söguhetjunnar Meðal-Jóns að hann „tali eins og hommi, sko“ og sjúkdómsgreining læknis er á þá leið að hann sé „allur í fokki“. Forseti Bandaríkjanna er síðan glímukappi sem tætir um blindfullur á stökkbreyttum mótorhjólum (sjá mynd). Allt fer þó vel að lokum, því hetjan er í krafti meðalgreindar sinnar gerð að innanríkisráðherra og fær því komið til leiðar að vatni, („eins og í klóstinu, sko“) sé veitt á akrana. Skemmtileg mynd. Sama var því miður ekki hægt að segja um rómantísku gamanmyndina Made of Honor sama kvöld, sem var hvorki rómantísk né fyndin.